İnsanın manevî hislerine, idrak yeteneğine ve aklının yüceliğine dayalı örneklerin konunun anlaşılmasına önemli katkı sağladığı tartışılmaz bir husustur. Bu gerçekten hareketle konuların daha çabuk ve kolayca kavranabilmesi, rahatlıkla kabul görmesi amacıyla konuları mantıklı örneklemelerle, doğru mukayeselerle açıklama yöntemi benimsenir. Bilindiği üzere, Kur’an-ı Kerim’de de anlatımda etkili ve kolay yollardan biri olan örnekleme ve mukayese yönteminden istifade edilmiştir; ayetlerde yüzün üzerinde örnek bulabiliriz. Ayrıca Hz. Peygamber’den (s.a.a) ve Ehlibeyt İmamları’ndan nakledilen hadislerde de bu metodun bir gelenek haline geldiğini gözlemliyoruz. Elinizdeki eserde Kur’an-ı Kerim ve hadislerde yer alan örneklemeler mukayeseli bir şekilde açıklanmaya çalışılmıştır.

Ben bu kitaplarımı yazarken bir tarihçi gibi tarih kitabı yazmadım. Ben edebiyatçı olmadığım için böyle bir kitapta yazmadım. Ben romancı da değilim. Bir mizah yazarı olarak da yazmadım. Zaten böyle bir ilme de sahip değilim. Ancak bir kardeşiniz olarak, bu kitaplarımı vatanını, milletini seven bir insan olarak dertleriyle dertlendiğim bu toplumun bir mensubu olarak, tarihin beraberinde getirdiği “Alevilik nedir?” sorusunun cevabını bulmaya çalışmaktayım.

Gençlik yıllarımın başlarında çeşitli dinler, ekoller ve mezhepler hakkında araştırmalar yapmaya başladım. Bu araştırmalarımın sonucunda insanların kurtuluş yolunun İslam’da olduğunu gördüm. Daha sonra Ehl-i Sünnet kardeşlerimizin çoğunlukta olduğunu dikkate alarak bu konudaki mütalaalarımı genişlettim. Bu doğrultuda onların meşhur kitaplarının çoğunu okudum. Özellikle de Ehl-i Beyt ekolü ile Ehl-i Sünnet ekolü arasındaki ihtilaflı konuları araştırdım. O kitaplarda geniş çapta tutarsızlıklar ve çelişkiler gördüm. Bu da Ehl-i Beyt ekolüne olan inancımı daha bir pekiştirdi. Bu mütalaalarım, geçen otuz yıl boyunca kutsal topraklara olan çok sayıdaki yolculuklarımda Sünni üniversite hocaları ve din âlimleri ile iki ekol arasındaki bazı ihtilaflı konuları tartışmama zemin hazırladı. Bu kitap, işte o tartışmalardan bazılarının bir raporudur.

***

Dr. Muhammed Hasan Şucaiferd, 1949 yılında İran’ın Cehrom kentinde doğdu. İlk öğrenimini Cehrom’da, orta öğrenimini Abadan’da geçirdi. Bir süre Petrol Şirketi’nde memur olarak çalıştı. Daha sonra Bilim ve Teknoloji Üniversitesi’ne girdi. Lisansını aldıktan sonra aynı üniversitede göreve başladı. Yüksek lisansını ve doktorasını İngiltere’nin Birmingham Üniversitesi’nden aldı. Hâlihazırda Mekanik Fakültesi’nin hocası ve Bilim ve Teknoloji Üniversitesi Otomotiv Mühendisliği Fakültesi ve Araştırma Merkezi’nin dekanıdır. Mekanik mühendislik ve otomotiv mühendisliği alanında birkaç kitabı ve uluslararası ve ulusal dergiler ve konferanslarda yayınlanmış ve sunulmuş iki yüzden fazla bilimsel makalesi vardır. 2007 yılında Bilim, Araştırma ve Teknoloji Bakanlığı tarafından yılın örnek hocası seçildi. Dr. Şucaiferd, dinî konulara ve Ehl-i Beyt ekolünü tanıtmaya olan yoğun ilgi ve alakasından dolayı Arapçayı öğrenmiş ve dinî konularda da dikkate şayan faaliyetleri ve araştırmaları olmuştur.

Vadedilen kurtarıcı; Hz. Davud’un kitabı Zebur’da, Hz. Musa ve Hz. İsa’nın kitapları Eski Ahit ve Yeni Ahit kitaplarında, Zerdüştlerin kitabı Zend’de, Hinduların kitabı Basek’te, Budizm’de ve daha birçok dinde fıtrî bir özellik olarak bilinmektedir. Kur’an-ı Kerim’de de vadedilen kurtarıcının geleceği yönünde vaatte bulunulmuştur.
Bugün beşeri zihniyet, yüce bir insanın geleceğini, yeryüzünü adaletle dolduracağını ve insanlığı zulüm bataklığından esenliğe çıkaracağını bildirecek, anlatacak ve inandıracak ortamla yüzleşmelidir. İşte bu, bütün peygamberlerin uğruna çaba sarf ettiği şeyin ta kendisidir.
Bir kuvvet, bir ordu ve imanlı bir toplum oluşturabilmenin en güzel yolu, Hz. Mehdi’nin (a.s) varlığı hakkında onları bilinçlendirmeye çalışmaktır. Hayatta olduğunu, işlerimize nezaret ettiğini ve şefkat sahibi biri olduğunu insanlar bilmeliler.
İnsanlar salahiyet, liyakat, sadıkane hizmet, bilgi düzeyini artırma, yaratıcılık, ahlak ve Allah’ın razı olduğu davranışlar gibi kazanımlar elde ederek kendi liyakatlerini artırmalıdırlar. Ancak bu vesileyle zuhur yakınlaşır. İmam’ın (a.s) zuhuru için bu koşulları oluşturma ve gelişini hızlandırma insanların elindedir. Eğer insanlar kendilerini ıslah edecek olurlarsa, o gün daha yakın olacaktır.

Bu kitap, vahiy şehrinin ilim kapısı olan Ehlibeyt İmamlarından Hz. Zeynelabidin’in (a.s) dualarını içeren  “Sahife-i Seccadiye’nin toplum ve siyasetle ilgili bölümlerini siz gönül ve aşk ehline sunmaktadır. Kimileri dua ederken kulun Rab’ten istekleri diye düşünür, kimileri hayattan bıkmış bir köşeye çekilen zavallı ve pasif bir insanın hezeyanları olarak anlar, kimileri duayı sırf sevap olduğu için yapar, kimileri  ise, duayla bütünleşir adeta! Dua onun yaşam biçimi olur. Dua nefsi isteklerini kontrol eder, duayla  insanları davet eder, duayla zulme karşı haykırır, feryat ederi Rabbine müşteki olur. Dua onun engin gönülde fırtına koparan bir coşku, onun sevgi ve nefretini gösteren bir ayna olur. Dua bir çağrıdır, kulun yalvarışıdır.

Her dönemin ve özellikle de yaşamakta olduğumuz mevcut dönemin önemli sosyal konularından birini başlıca aile konusu oluşturur… Rönesans sonrasında hümanizm ve liberalizm düşüncesine dayalı olarak ortaya çıkan insan tanımı ve gösterdiği modeli bağlamındaki sapma, insanlık toplumunun temel ve çekirdeği olan aileyi tehdit etmiş ve sonuç olarak da bu düşünsel süreç, Batı toplumunu laubalilik ve kayıtsızlığa sürüklemiştir. Esefle belirtmek gerekir ki bu sapma, İslâm ülkelerini hedef alan kültürel saldırılar neticesinde Müslümanları da etkilemiştir. Bu yüzden Müslüman toplumlar, zengin İslâm kültürünü sahiplenerek, hayat kitabı ve programı olan Kur’ân-ı Kerim’in öğretilerine tutunarak bu tür afet ve yıkımlardan kendilerini korumalıdırlar.

Bu doğrultuda konuyu, Cuma namazlarının birinci hutbelerinde İslâm ve Batı açısından ele alıp inceledik. Elinizdeki bu çalışma, aile hakkındaki 33 Cuma hutbesinden ibarettir.

Müellif

Genel olarak Batı ve İslam İnsan Hakları perspektifinden insanın haysiyeti, onuru ve saygınlığından daha önemli ve daha temel bir konu yoktur. Buna göre, insan hakları konusunda karar verici konumda olan merkezlerden açıkça ve ciddiyetle şunu istemek gerekir: Eğer şimdiye kadar bu düşüncede olmamışlarsa, bundan sonra kesinlikle şu düşüncede olmalıdırlar: Bir an önce Doğulu ve Batılı ruh bilimcileri -profesyonel davranış bilimcileri değil-, hukukçuları, ahlak bilimcileri, dünyanın ilahi bir kitaba dayanan resmî dinlerinin otoriteleri, kültür bilimcileri ve diğerlerini kapsayan insan bilimcileri bir araya toplayıp, kendilerine yeterli fırsat ve mühleti vererek, insan haklarını hayat hakkı, saygınlık hakkı, öğretim ve eğitim hakkı, sorumlu özgürlük hakkı ve kanunlar ve kurallar karşısında eşitlik hakkı temellerine dayandırarak felsefeler, insani bilimler ve dinlerin asli kitaplarının ortak ilkeleri perspektifinden kapsamlı bir biçimde araştırıp incelemeleri ve genel bir insan hakları düzeninin bilinçli kabulü için yolu açmaları gerekmektedir.

Gerçek şu ki, eğer insanların özünlü haysiyet ve saygınlığı konusu ciddi biçimde ispat olmazsa, tarih boyunca savaşlar, cinayetler ve haksızlıkların başlıca etkeni olan “Ben amacım, başkaları araç” yıkıcı formülü, her zamanki işinden el çekecek değildir.