Ben bu kitaplarımı yazarken bir tarihçi gibi tarih kitabı yazmadım. Ben edebiyatçı olmadığım için böyle bir kitapta yazmadım. Ben romancı da değilim. Bir mizah yazarı olarak da yazmadım. Zaten böyle bir ilme de sahip değilim. Ancak bir kardeşiniz olarak, bu kitaplarımı vatanını, milletini seven bir insan olarak dertleriyle dertlendiğim bu toplumun bir mensubu olarak, tarihin beraberinde getirdiği “Alevilik nedir?” sorusunun cevabını bulmaya çalışmaktayım.

Allame Muhammed Hüseyin Tabatabaî, birçok araştırma ve telifi birlikte yapan ve geniş bir miras bırakan az sayılı âlimlerden biridir. Hiç kuşkusuz Allame Tabatabaî’nin bıraktığı en değerli miraslardan biri; ilmî düzeyi, öğrenciler için belli olan ve açıklanmaya ihtiyaç duymayan, kendisinin yirmi cilt olarak yayınlanan el-Mizan fi Tefsiri’l-Kur’an’ isimli eseridir.
Elinizdeki kitap, gerçekte kadın hususunda ve onun İslam ve Kur’an’daki makamı hakkında üstat Allame Muhammed Hüseyin Tabatabaî’nin ele aldığı, bazılarını müstakil olarak ve bazılarını da el-Mizan Tefsiri bünyesinde işlediği; evlilik, miras, kadının sosyal kişiliği gibi konuları ve Amerika’da bulunan İranlı mezunlardan birinin, kadınlar hakkında birkaç ayetin tefsirlerinin incelenmesi unvanı altında yazmış olduğu bir makaleye verilen cevapları içermektedir.

Bu kitap, vahiy şehrinin ilim kapısı olan Ehlibeyt İmamlarından Hz. Zeynelabidin’in (a.s) dualarını içeren  “Sahife-i Seccadiye’nin toplum ve siyasetle ilgili bölümlerini siz gönül ve aşk ehline sunmaktadır. Kimileri dua ederken kulun Rab’ten istekleri diye düşünür, kimileri hayattan bıkmış bir köşeye çekilen zavallı ve pasif bir insanın hezeyanları olarak anlar, kimileri duayı sırf sevap olduğu için yapar, kimileri  ise, duayla bütünleşir adeta! Dua onun yaşam biçimi olur. Dua nefsi isteklerini kontrol eder, duayla  insanları davet eder, duayla zulme karşı haykırır, feryat ederi Rabbine müşteki olur. Dua onun engin gönülde fırtına koparan bir coşku, onun sevgi ve nefretini gösteren bir ayna olur. Dua bir çağrıdır, kulun yalvarışıdır.

Her dönemin ve özellikle de yaşamakta olduğumuz mevcut dönemin önemli sosyal konularından birini başlıca aile konusu oluşturur… Rönesans sonrasında hümanizm ve liberalizm düşüncesine dayalı olarak ortaya çıkan insan tanımı ve gösterdiği modeli bağlamındaki sapma, insanlık toplumunun temel ve çekirdeği olan aileyi tehdit etmiş ve sonuç olarak da bu düşünsel süreç, Batı toplumunu laubalilik ve kayıtsızlığa sürüklemiştir. Esefle belirtmek gerekir ki bu sapma, İslâm ülkelerini hedef alan kültürel saldırılar neticesinde Müslümanları da etkilemiştir. Bu yüzden Müslüman toplumlar, zengin İslâm kültürünü sahiplenerek, hayat kitabı ve programı olan Kur’ân-ı Kerim’in öğretilerine tutunarak bu tür afet ve yıkımlardan kendilerini korumalıdırlar.

Bu doğrultuda konuyu, Cuma namazlarının birinci hutbelerinde İslâm ve Batı açısından ele alıp inceledik. Elinizdeki bu çalışma, aile hakkındaki 33 Cuma hutbesinden ibarettir.

Müellif

Sizinle İslam’ı konuşmak istiyorum; özellikle size tanıtılmak istenen İslam tasvirini…

Sözlerime muhatap olarak değerli anne ve babalarınızı değil de sizleri seçmemin sebebi; anne ve babalarınızı görmezden geldiğimden değil, ileride yaşadığınız ülkelerin ve birer ferdi olduğunuz milletlerin geleceğinin siz gençlerin elinde olacağını gördüğüm içindir. Ayrıca siz gençlerin kalplerindeki gerçeği arama duygusunun daha canlı ve daha güçlü olduğunu biliyorum.

Bu yazdıklarım, yaşadığınız ülkelerin yöneticilerine ve siyasetçilerine yönelik de değil. Çünkü onların, siyaset çizgisini samimiyet ve doğruluk mecrasından bilerek ve isteyerek uzaklaştırdığı inancındayım.

Tarafsızca hüküm verme yetinizi elinizden almalarına ve iletişim araçlarının coğrafi sınırları aştığı bu dünyada, akıllarınızı yapay sınırlarla kuşatmalarına izin vermeyin.

Seyyid Ali Hamenei

İslam Devrimi’nin ortaya çıkışı, siyasal İslam düşüncesini iç ve dış düşüncelerin odak noktası hâline dönüştürmüş, bu müddet zarfında birçok soruyu ve çeşitli endişeleri de beraberinde getirmiştir.
Fıkhi, genel anlamda İslami terminolojideki kimi belirsizlikler, bu konuda uzman olmayan kimseler için birçok şüphe ve soru yumağı yaratmış, sıkıntılara sebep olmuştur. Hatta bazı kavramlar ilim sahibi kimi insanların eline ayağına dolaşmış, bu alandaki doğal seyirlerine engel teşkil etmiştir…
Elinizdeki kitapta iki bölüm hâlinde “Siyasal İslam Düşüncesi” ekseninde çağın getirdiği sorulara cevap verilmeye çalışılmıştır.
Birinci bölüm, genel anlamda din devleti hakkındaki önemli kelami/iktisadi ve özellikle de İslam devleti hakkındaki temel sorulara ayrılmıştır. İkinci bölümde ise velayet-i fakihin tarihsel geçmişi ve delilleri beyan edilmiş, İslam önderinin yetkilerinin sınırları, velayet ve siyasi oluşumlar arasındaki bağıntı, özgürlük ve medeni toplum gibi konular ele alınmış ve gerçeklerin açığa çıkması için de bu konudaki en temel ve önemli sorulara cevap verilmeye çalışılmıştır.

NEDEN İKİ İSLAM?

Din, sadece Allah’tan gelen kanunlar bütünü değildir. Dinin iki ayağı vardır, biri Allah’tan gelen kanunlar bütünü kitap, diğeri kitapla hükmedecek olan Allah’ın seçip yetkilendirdiği kişi. İkisine birden itaat etmenin adına din denilmiştir. Din yukarıdan aşağı iner. Aşağıdan yukarı din olmaz. Ümmetin ihtilafa düşmesinin en önemli sebebi, Müslümanların yapıp ettiklerinin din gibi algılanmasıdır. Nitekim saltanat bu algı yöntemiyle meşruiyet kazanmıştır.

Peygamber Efendimiz hayattayken din bütünsel anlamda onun şahsında somutlaşmıştı. Buna bağlı olarak ümmet tek renkti. İkinci rengin oluşma imkânı yoktu.

Resulullah’ın (s.a.a.) vefatıyla birlikte icra makamı konusunda ümmet ikiye ayrıldı.

Birinci, etkin grup; “Muhammed (s.a.a) peygamberlerin, Kur’an-ı Kerim kitapların ve İslam da dinlerin en kâmili ve sonuncusudur. Resulullah vefat etmiş, getirdiği din ve kitap bakidir. Bundan sonra ümmet, kendi içinden seçeceği önder, otorite vasıtasıyla işlerini deruhte edebilir!”görüşünü ileri sürdü. Bu görüş sahiplerine Sünni denildi.

İkinci, azınlıkta kalan grup ise; “Allah, Âdem’den (as) itibaren insanlığın mutluluğu için gerekli olan ibadî, toplumsal ve hukukî ihtiyaçları karşılamak üzere her zaman kendisiyle ilişki kurabilecek liyakate, temizliğe sahip kimseler seçip göndermiştir. Gönderdiği elçiler; bazen haber getirici ‘nebi’, bazen hem haber getirici hem icradan sorumlu ‘ulü-l azm’ peygamber, bazen de yalnız icradan sorumlu ‘imamlardır’, dolayısıyla önderi, otoriteyi ancak Allah seçebilir.” görüşünde ittifak etti. Bu görüş sahipleri tarihte İsna Aşeriye/İmamiye, Alevi, Şii olarak adlandırılmıştır.

Bu iki farklı görüş ilk etapta siyasi gibi görünse de, zamanla birbirinden bağımsız, adeta iki ayrı İslam şeklinde tezahür etmiştir. Allah izin verirse kitapta bu iki anlayışın bazı temel farklılıklarına işaret etmeye çalışacağız.